Dariusz Majkòwsczi

Òstatno chtos mie sã spitôł ò pòzdrzatk Kòscoła na hòmòseksualiznã, bò – jak gôdôł – ta problema je ju pòmału widzec téż na Kaszëbach. Na pòczątkù pòmëslôł jem, że pewno je w tim kąsk przesadë, ale w kùńcu rozsądzył jem, że mòże i cos w tim je. Bò chòc jem gwës, że hòmòseksualizna na Kaszëbach tikô sã leno môłégò karna lëdzy, to doch wôżné je, żebë wiedzec, co ò tim mëslec i co ò tim gôdô Kòscół, chtërnégò jesmë nôleżnikama, i z jaczégò nôùką chcemë żëc w zgòdze. Spróbùjã tej w pôrã słowach napisac ò pòzdrzatkù Kòscoła na tã sprawã.

Na pòczątkù mùszimë so pòwiedzec, że wôżné je wëapartnienié dwùch pòjãców: „pòdatnosc (chãc) hòmòseksualnô” i „dzejanié hòmòseksualné”. To pierszé, chòc je lëché, nie je grzéchã. Colemało takô pòdatnosc nie zanôlégô òd wòlë człowieka. Chtos, chto jã w se mô, mùszi – jistno jak w przëpôdkù kòżdi lëchi rzeczë, jakô sã nama trôfiô (wezmë na to chòrosc) – jã znosëc. Tëli że (jinaczi niżlë w przëpôdkù lëchégò czësto celestnégò) hòmòseksualnô pòdatnosc pòdskôcô do grzéchù i je zdrzódłã pòkùsów. Dlôte czãsto je òna przeżiwónô przez lëdzy jakno cos wstëdlëwégò, chòc tak pò prôwdze sama pòdatnosc nie je dlô nikògò sromòtą, tak jak nie je nią niżódné celestné kaléctwò. Mùszimë doch wcyg pamiãtac, że pòkùsë nie są jesz grzéchama. Doch nawetka sóm Christus nie béł òd nich wòlny. Sygnie tuwò wdarzëc so chòc le nen dzél ewanielëji, dze béł Òn kùszony przez diôbła na pùstinie.

Sromòta zaczinô sã dlô człowieka dopiérze, czej na pòkùsã sã zgòdzy, czedë dobrowólno òdwrócy sã òd Bòga i dińdze do grzéchù. I tuwò przëchôdómë òd „pòdatnoscë” do „hòmòseksualnégò dzejaniégò”. W ti sprawie ni ma ju niżódnégò wątpieniô. Kòscół pòtãpiwô je baro wërazno i pòkôzywô, że je òno procëmné Bòżim zamëslënkóm i Jegò nôùce. W Swiãtich Pismiónach je ò tim napisóné òsoblëwie w lëstach sw. Pawła do Rzimianów (Rz 1, 24-27), Kòrintczików (Kòr 6,9 i dali) i pierszim lësce do Timòteùsza (1Tm 1,10).

Czë to równak òznôczô, że chtos, chto dopùscył sã taczégò grzéchù bãdze pòtãpiony?

Òdpòwiédz je prostô: Nié! Téż i nen grzéch mòże bëc òdpùszczony kòżdémù, chto mô w se żôl i chce sã pòprawic. Ùpôdczi trôfiają sã nama wszëtczim i nie jesmë w sztãdze pòwiedzec, czë gòrszi je grzéch hòmòseksualnégò dzejaniégò, czë wezmë na to klaprowanié. Bóg niechc jednégò ani drëdżégò.

Mùszimë pamiãtac, że kòżdi człowiek, równo, jaczé mô grzéchë na sëmienim, wiedno mô wiôlgą pòczestnotã, chtërną dôł mù Bóg, czedë gò stwòrził. Dlôte ni ma nikògò, chto bë nie béł wôrt miłotë. Kòscół pòtãpiwô grzéch, ale nié pòtãpiwô człowieka.

Dlôte prawie taką problemą są dzysô ti hòmòseksualiscë, jaczi nie chcą ùznac, że robią lëchò. Skòrno nie widzą, że cos je nie tak, ni ma w nich żôlu ani chãcë pòprawë. Chto nie wierzi, że je chòri, nie pùdze do dochtora.

Ten ôrt hòmòseksualistów wòłô dzys głosno, że Kòscół mùszi zmienic swój pòzdrzatk na nich, że mùszi sã dopasowac do dëcha czasów. Òdpòwiedzą na te słowa mòże bëc zdanié Jerrégò Kirka, jaczi rzekł: „Dlô hòmòseksualistów nie mdze ju niżódny nôdzeji, jeżlë Kòscół Jezësa Christusa zmieni swòje historiczné i biblijné widzenié płcowòscë i mòralnoscë. Czej Kòscół òdwòłô tu swòjã nôùkã „zwëskô całi swiat, ale stracy swòjã dëszã”.

I na kùńć mùszimë jesz so pòwiedzec, że hòmòseksualiscë, jistno jak wszëtcë lëdze, są téż pòwòłóny do swiãtoscë. Mùszą leno bëc barżi pòsłësznyma Bògù jak swòjim pòdatnoscóm. Mòże sã tej pòkôzac, że to, co zdôwało sã bëc leno ùcemiãgą i nieszczescym, zmieniło sã na wiôlgą bëlnotã.

zôczątk